جمعه را ، تصور کن که تمام کرده ایم . بعد به آن می رسیم. شنبه را هم . دوست ندارم که شنبه ها را روز آغاز بدانیم . شنبه ، عادت آغاز است نه شروعی مدلل . عادت  ، اراده را نابود می کند . عشق ، اوج خواستن است ؛ خواستن ، اوج اقتدار اراده . عادت ، بازگشت کارکرد اندیشه است. هرگز چیزی به اندازه ی عادت نفرت انگیز نبوده است . مارکس را اگر گهگاه محترم داشته ام ، بیزام از اینکه گفته است " روزی خواهد رسید که انسان همه کارهایش را به عادت خواهد کرد."  خودکارانه زیستن ، پایان انسانی زیستن است : عادت هر روز صبح برخاستن – درست سر ساعت ، سر دقیقه . سلامی به عادت نه از راه ارادت . چای به عادت . اداره . امضا . اتوبوس . آب . چای . زنگ در . کتاب خواندن . خرید ؛ خرید به عادت . هرگز چیزی به اندازه ی عادت نفرت انگیز نبوده است . نمازت را هم ، هر روز ، با شعوری نو بخوان . با ارتباطی نو ؛ با برداشتی نو . به آنچه می کنی بیاندیش : عبادت چرا ؟ سخن گفتن با آن نیروی لایزال ، چرا ؟ عادت، فرسودگی است . ماندگی . آب راکد . مرداب . تغییر بده ! بیاندیش و جابجا کن ! مگر هزار راه تو را به محل کارت نمی رساند ؟ خب هر روز ، با اراده ،  یکی از این همه راه را انتخاب کن . کمی دور ، کمی نزدیک . کمی سخت ، کمی آسان . مشتری شدن ، نوعی معتاد شدن است . فقط از یک میوه فروش خرید نکن. بگذار با تمام  میوه فروشان سر راهت آشنا شوی . لااقل سلام های تازه . معطر . نو . ضد عادت . آیا هرگز به پاسبان سرگذر سلام کرده ای ؟ سلام کن . احوالپرسی کن ! بگذار با تو زمانی درد و دل کند . مگر چه عیب دارد ؟ اما نگذار به این کار عادت کنی ... نان : بربری. سنگگ. مشهدی . تافتون. لوله ای. لقمه ای . لواش . جو . شیرمال. بهار . تنوع حلال . چرا باید با شنبه آغاز کنیم؟ آنگونه که انگار شنبه ها رنگ شان ، بوی شان و طراوت شان  بیشتر از پنج شنبه هاست ؟ بهار همه چیزش با تابستان ، با زمستان و با پاییز فرق دارد. حق است که بهار را یک آغاز پرشکوه بدانیم ؛ نه تنها به دلیل رویشی خیره کننده : امروز ، بوته ی سبز روشن ؛ فردا غرق صورتی گل محمدی ؛ امروز ، یاس بسته ی خاموش ؛ فردا سیلاب نوازده ی عطر. نه فقط به دلیل این رویش خیره کننده ، بل به علت حسی از خواستن ، طلبیدن ، عاشق شدن ، بالا پریدن ، فریاد کشیدن ، خندیدن – برادرت شادمانه می خندد و از ته دل فریاذ می کشد – شکوفه کردن ، باز شدن روح ...

یک عاشقانه ی آرام -  نادر ابراهیمی

بعد از مدت ها ...

****************

۱- ما ایرانی ها یک عادت عجیبی داریم ، که خب چون هنوز اسم رویش نگذاشته ایم مجبورم با مثال توضیحش دهم :
تصور کنید یکی از ما ، از کلاس اول دبیرستان ؛ می رود کلاس کنکور های مختلف ، در آزمون های مختلف شرکت می کند ، انواع کتاب های مختلف را می خواند ، برای هر درسش کلی معلم خصوصی می گیرد ، که کنکور قبول شود. خب مسلما کسی که این همه تلاش می کند ، نتیجه ی تلاشش را می گیرد و می شود نفر اول کنکور ؛ تا اینجا که همه چیز خوب بوده است ، اما آن عادت عجیب ایرانی از وقتی شروع می شود که این شخص را می آورند توی تلویزیون و یهو میزند زیر همه چیز : نه ! من اصلا تا حالا تو عمرم کلاس کنکور نرفتم ، من تا حالا معلم خصوصی نداشتم ! من تا حالا کنکور آزمایشی ندادم و الخ.
بعد ما که همه می شناسیم این ولد زنا را که دارد عین سگ دروغ می گوید ، همین جوری توی دلمان بهش فحش می دهیم.
اصلا بگذارید یک مثال دیگر هم بزنم : یکی از هم دانشگاهی های شما تصمیم میگیرد که یک ترم فلان درس را بخواند و نمره ی خوب بگیرد ، دیگر با هیچ کسی بیرون نمیرود ، جواب تلفن هیچ کسی را نمی دهد ، همه اش توی پر و پاچه ی استاد آن درس وول می خورد ( اگر دختر باشد ، خیلی بیشتر ) و خلاصه آخر ترم نتیجه ی درس خواندن ها و زحمت هایش را میگیرد و نمره ی آن درس 20 می شود. دوباره ناگهان ورق بر میگردد : من ؟ من که تا حالا درس نخوندم ! اصلا نمی دونم چرا 20 شدم ؛ من کلا 2-3 ساعت جزوه ی یکی از بچه ها را نگاه کردم.
حالا شما بیا و بگو که برادر من ، خواهر من ، خوبه همه دیدن که تمام طول ترم داشتی کون خودت را جر می دادی که نمره ی خوب بگیری ، اما مگه اثر می کنه ! نه آقا ، ایشون هیچی درس نخوندن و یهوئکی نمره شان 20 شده.
حالا خب معلوم است دیگر ، همین آدم می شود کاندید ریاست جمهوری مملکت ( اصولا در ایران همین مدل  آدم ها می شوند کاندید ریاست جمهوری مملکت ) بعد تمام مملکت را با پوسترهایش که دارد دست یک پیرمرد را می بوسد کاغذ دیواری می کند ، آن وقت تا در مورد تبلیغات ازش می پرسی ، یکهو عادت ایرانی اش گل می کند : من ؟ من که اصلا هیچی پول تبلیغات ندادم ، اگه چیزی هم بوده که تعدادش خیلی کم بوده ، یه عده از مردم اومدن خودشون پول جمع کردن ، از شام زن و بچشون زدن ، دادن چار تا دونه پوستر چاپ کردن ! و گرنه من که تا حالا پول برای تبلیغات ندادم و الی ما شا الله.
- همه ی ما ایرانی ها پوپولیست های کوچک حقیری هستیم ، وقتی هم یکی را می بینیم که دارد بیشتر از خودمان جاکش بازی در می آورد ، شروع می کنیم فحشش می دهیم. همین.

۲- قبل از این که ادامه ی آن عادت خاص ایرانیمان را بنویسم یک چیز دیگر را می نویسم و بعد سعیم را میکنم که در پست بعدی راجع به آن بنویسم.
من تصور میکنم که یکی از دلایل مهم دیگری که باعث شده امروز ما به اینجا برسیم ، وجود دانشگاه آزاد است. من شدیدا معتقدم که تحصیل بایستی حتما پولی باشد و حتی این که در ایران انقدر تحصیل کرده هایمان آدم های نفهمی هستند تقصیر همین رایگان بودن تحصیل است ، اما دانشگاه آزاد ما ، با این که پول می گیرد بیمار است ، در جامعه ی ما همه چیز بیمار است و دانشگاه آزاد هم رویش ! اما این را نمی خواهم بگویم. حتی این را که فارغ التحصیلان دانشگاه آزاد یک مشت مدرک دار کتاب نخوانده اند را هم نمی خواهم بگویم. این که دانشگاه آزاد دارد به دخترانی که باید به کارهای زنانه شان برسند مدرک می دهد و تبدیلشان می کند به خانوم مهندس های بی شعوری که چون فکر می کنند مهندس شده اند دیگر خودشان همه چیز را می فهمند ( و یا شاید چون خانوم شده اند ! ) و نتیجه این می شود که از قبل از مدرک دار شدنشان ( و قبل از خانوم شدنشان نیز ) کمتر می فهمند را هم نمی خواهم بگویم.
چیزی که می خواهم بگویم رفتن دانشگاه آزاد در روستاها و ده کوره هایی است که تنها راه امرار معاش مردمانشان از راه زمین های گندم و برنجانشان است ، و یا فوق فوقش از راه گله داری.
این که دانشگاه آزاد بروند این جور جاها هم خیلی خوب است ، خیلی از این ده کوره ها واقعا تبدیل به شهر شده اند ، مردمش به دانش هایی مانند : سوات ، پوشیدن شلواری به جز زیرشلوار برای حضور در خیابان ، خوردن ساندویچ و غیره دست یافته اند .( هرچند که راه درازی دارند تا فارسی را به گونه ای حرف بزنند که شما متوجه شوید ) این ها همه خوب است ، اما مشکل از جایی شروع می شود که که دانشجوها محلی می خواهند که شب ها بخوابند ( و یا کار دیگری کنند ) . برای همین باید از همین بومی ها خانه اجاره کنند. بومی ها هم بیشترین عددی که بلدند تا آن بشمارند را برای کرایه ی خانه شان اعلام می کنند و دانشجویان هم از سر مجبوری قبول می کنند دیگر.
خلاصه این بابایی که تا دیروز روی زمینش کار می کرد حالا دیگر می رود زیر کرسی میخوابد و شعر می گوید ، برنج هم نمی کارد و میگذارد تقصیر برنج های خارجی که آمده و بازار را قبضه کرده ( کسی نیست بگوید پدر آمرزیده ، برنج ایرانی اصلا توی بازار نیست که ملت مجبور می شوند برنج هندی بخرند )
این بابا ، حالا دیگر می خورد و می خوابد و از پولی که برای اجاره ی شبهای خانه اش بدست می آورد روزگار می گذراند. می دانید اسم این شغل چیست ؟ اگر نمی دانید به فرهنگ دهخدا رجوع کنید ، به این کار می گویند جاکشی !
حالا انتظار دارید کشاورزی که زمینش را ول کرده و به جاکشی رو آورده است در انتخابات به چه کسی رای بدهد؟

از وبلاگ کارتاژ

****************

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند... ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر... مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي .... براي ازدواجش ــ در هر سني ـ اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار ميتواني ازدواج كني ... در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ... او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ... او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني...او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ... او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ... او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ....

از وبلاگ بانوی اردیبهشت

نوشته شده در جمعه 10 مهر1388ساعت 4:13 توسط ماموت| |